Ehsan and Ehsoonha

نان سنگک

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 10 Apr 2010 19:00:00 +0000

سالها پیش، وسط شب موندن های تو مدرسه قبل کنکور، با علی صحبت از بازکردن یه نون سنگک پزی توی آمریکا بود. الان بعد از یه دهه مهندسی کامپیوتر هنوز هم آرزوی خوبیه. هفته پیش اولین نون سنگکمون رو درست کردیم و یکی از معنوی ترین تجربه های زندگیم بود
دستور پخت نون سنگک رو مطابق سایت آشپزخانه خسن آقا دنبال کردیم که خداییش دستش درد نکنه و همون طور که خسن آقا گفت، یکی از سرچشمه های هنر ایرانی رو به نابودی است. انتظار داشتم که کتاب آشپزی نجف دریابندری دستور پختش رو داشته باشه ولی نداشت

این هفته دوباره می خوایم نون سنگک درست کنیم و عزم کردیم که توصیف پختش رو مطابق جوری که خودمون داریم درست می کنیم براتون بنویسم:

مرحله اول
مرحله اول همون تهیه خمیر ترشه. یک بسته مخمر خشک (ییست) که حدود ۷ گرم میشه رو توی یک کاسه خالی می کنیم. بعد یک پیمانه آرد سفید سبوس دار رو بهش اضافه می کنیم و بعد هم یک پیمانه آبی که هم درجه دمای اتاقه رو روشون خالی می کنیم. کلش رو خوب بهم می زنیم و آخرسر سر پیاله رو با پلاستیک می پوشونیم و چندتا سوراخ هم با چاقو توش ایجاد می کنیم و می گذاریمش توی یخچال تا ۲۴ ساعت بمونه. حالا منتظرم که ۲۴ ساعت بگذره تا مرحله دوم رو شروع کنیم.

مرحله دوم
خب، حالا که فردا شده، وارد مرحله دوم می شیم. در یک بادیه بزرگی شش پیمانه آرد سفید سبوس دار را با سه قاشق چایی خوری نمک و سه پیمانه آب با هم مخلوط می کنم تا خمیر سفتی درست بشه. شما می تونید از میکسر آشپزخانه استفاده کنید ولی من چون میکسر ندارم اول با دست و پنجه و بعد با پردازشگر غذا خمیر رو درست می کنم. حالا سر بادیه رو با دستمال آشپزخونه پوشوندم و گذاشتمش تا نیم ساعت بماند.

مرحله سوم
نیم ساعت گذشت. حالا خمیر ترشی که دیروز درست کردم رو از یخچال دراوردم و با سه گرم مخمری که در یک پیمانه آب حل شده را به خمیر اضافه می کنم. دوباره شما از میکسر اسفاده کنید و من هم چنگ می زنم. چنگ زدن خمیر از دلپذیرترین چنگ زدن هاست! خلاصه خوب که مخلوط شدند دوباره می ذارمش که ور بیاد. این دفعه به مدت دو ساعت و نیم.

مرحله چهارم
الان دو ساعت گذشته و من نیم ساعت وقت دارم که هم سنگها را آماده کنم و هم فر را آتیش کنم! من اول المان های پایین فر را روشن من کنم و روی ۵۵۰ فارنهایت می ذارم. در زمانی که فر داره گرم می شه سنگها رو هم توی سینی ریختم و گذاشتم توی فر که با هم داغ بشن. برای پختن خود نان همچنان المان های پایین فر رو روشن می گذارم
حالا که خمیر هم آماده است، به وسیله ای برای پهن کردن خمیر روی سنگ احتیاج است. خسن آقا خودش یه پارو درست کرده، ما سنگی که روش پنیر قاچ می کنن رو برداشتیم. مهمش اینه که خوب هم سطح اون رو با آب خیس کنین و هم دستاتون رو و بعد یه چونه خمیر بردارین. اگه می خواین خشخاشی باشه کنجد فراموش نشه! من کنجد رو اول می ریزم روی تخته و بعد چونه رو می ذارم روش و با انگشتام مالشش می دم. بعد سینی پر سنگ رو از فر در می یارم و خمیر رو پهن می کنم روش. اینجا به قول خسن آقا باید قمبل مبارک را با ریتم تکان داد و هنر به خرج داد تا نون خوب پهن بشه. برای من هر نون حدود ده دقیقه طول می کشه تا بپزه. نکته خیلی مهم اینه که سنگها باید حسابی داغ شده باشند وگرنه بدجوری به خمیر خواهند چشبید.

در مورد آرد
هفته اول ما با آرد سفید امتحان کردیم، هفته دوم با آرد سبوس دار غیر سفید و این هفته با آرد سفید سبوسدار. آرد سفید سبوس دار مزه ش به سنگک از همه نزدیک تر بود

Sigh: emit a long, deep, audible breath expressing sadness

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Tue, 09 Mar 2010 08:21:00 +0000

In a time when frenzied everyday lives is replaced with a melancholy feeling; when a great hope is crushed only to leave the bitter taste of sorrow and desperation; when state's iron fist tore any lips that speaks a mind; when no media reflected the hears of those marching in the streets in silents; a poem, written hundred years ago, brings a rush of blood to our face. When arrests and brutal beatings have taken the grandeur out of the great Alborz Mountain, the beauty out of the migration of sparrows, the rhythm out of the sound of rain drops on moving umbrellas, a lyric sang by our forefathers in another struggle for freedom can let this devastated mind wonder free and lets this heart hope.
I remember after the first massacre on the streets of Tehran, a group of Iranian-Americans, each with a different political ideals, sat on the ground in a square in Palo Alto, mourning their brothers and sisters. In large letters on a piece of paper in the middle of their warm huddle read "Today Iran Wept, but Tomorrow is another Day"

سفر ايران 1

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Fri, 01 Jan 2010 16:03:00 +0000

حقيقتي تلخ يكي هم اينكه استبداد و وحشي گري هاي سياسي ايران مثالي هم در رفتارهاي روزمره خانواده ها دارد. اگر كه حتي بپذيريم تفكر استبدادي بنياني در ميان ما ندارد، منش استبدادي حاضر است و بسياري احمدي نژادي در درون ميپرورند.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 12 Oct 2009 06:47:00 +0000

Life is full of repetitions, patterns and anniversaries. I take comfort in them. It gives me a sense of having a history.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 21 Sep 2009 05:26:00 +0000

I am

My contemporary self,
A fragile happy.
Every moment a cell
Kills itself in me.

The lightly lighted backyard,
Where I sing and bow,
I pace back and forth,
Now, then, then, now.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Tue, 02 Jun 2009 08:33:00 +0000

Mousavi, 1979 revolution's last hurrah.

Iran, Where Freedom is so Consequential

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Tue, 02 Jun 2009 08:33:00 +0000

I love the fact that there's a Mousavi and a Karoubi; a choice, but
without primaries, the cost of that choice can be a Ahmadinezad.

نوبهاری

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 30 May 2009 13:47:00 +0000

عمری دکر بباید بعد از فراق ما را
کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری

سعدی

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sun, 10 May 2009 07:13:00 +0000

Do you remember the night with the blue moon were everything was white?

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 09 May 2009 07:56:00 +0000

Cori and Gigi :)

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Tue, 05 May 2009 17:48:00 +0000

My fishes stayed up the night with me.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 02 May 2009 20:21:00 +0000

You make my day; everyday.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sun, 26 Apr 2009 01:30:00 +0000

You said when you walked through those halls, seeing so many people
involved and running for a single patient, doctors become a small part
of the whole things.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sun, 26 Apr 2009 01:22:00 +0000

You get into another dimension of humanity when you take care of
someone else.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 25 Apr 2009 17:36:00 +0000

As we turned the turns of Pacifica, you said you enjoy Earth more than
any other planet. So manythings I don't know about you!

War Music

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Thu, 23 Apr 2009 03:57:00 +0000

After a long hot day, standing on top of a hill, as the approaching darkness of night and the gushing mist made it difficult, but not impossible, to make out the people passing by, I had two choice; either to think about death or a weird play we saw not long ago. To my surprise, I thought of the latter, the War Music, allegedly a modern rendition of the Iliad. It was one of those plays that you either will love it or passionately hate, but I felt neither; well it was too long and they talked too much, making me numb and exhausted to feel anything or to form an opinion. Feeling the mist on my face and my vision impaired however, my opinion was formed: I loved it. It reminded me of the time that I read or wrote pieces that made no sense, but had some elements that barely promised a notion of intelligence, and that promise alone made them beautiful for me.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Wed, 22 Apr 2009 04:17:00 +0000

To thread the needle from this side or that.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Wed, 22 Apr 2009 03:26:00 +0000

I felt I was in your skin,
smiled your smile,
made your hand gesture, fingers tilted downward.
Should I have called you then?

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 06 Apr 2009 04:54:00 +0000

Only a true friend reminds you how lucky you are.

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 02 Feb 2009 23:16:00 +0000

Most people, when presented with a chance to admit their mistake, will just act rude and hostile, unless you stay in their faces. Sad world we live in.

The First Poem I Understood: Saint Judas

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Thu, 22 Jan 2009 05:50:00 +0000

For the longest time, none of the poems I read in English made sense to me until this one by James Wright:

When I went out to kill myself, I caught
A pack of hoodlums beating up a man.
Running to spare his suffering, I forgot
My name, my number, how my day began,
How soldiers milled around the garden stone
And sang amusing songs; how all that day
Their javelins measured crowds; how I alone
Bargained the proper coins, and slipped away.

Banished from heaven, I found this victim beaten,
Stripped, kneed, and left to cry. Dropping my rope
Aside, I ran, ignored the uniforms:
Then I remembered bread my flesh had eaten,
The kiss that ate my flesh. Flayed without hope,
I held the man for nothing in my arms.

دوست

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 19 Jan 2009 09:22:00 +0000

دوست خوب کمه، دوست الکی هم خوبه

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Sat, 17 Jan 2009 21:50:00 +0000

We live in a stupid, stupid world.

Come Monday

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Mon, 03 Nov 2008 01:53:00 +0000

'The ultimate weakness of violence is that it is a descending spiral. Returning violence with violence only multiplies violence adding deeper darkness to a night already devoid of stars.'

Dr. King

noreply@blogger.com (Ehsoonha) — Wed, 03 Sep 2008 06:11:00 +0000

I really don't like killing spiders; but I do it anyway.