ميل بودنت

فکر قبل خواب است.

چه ميکنم من صبح فردا؟

کسی که سالها می شناسی

دورادور، گاهی نزديکتر،

روزی صدايش را می شنوی

از پس دوری

و به دل می نشيند.

به دل چندی، به خاطره، بايد ديد.

يک خط سياه اريب،

اندوهی است که زندگی را نمی ايستاند.

اريبی ديگر، خشم بطلان.

تو خط سومی کنار دو نقطه.

Damn the pain, it makes you focus alright, but on yourself, a disjointed creature that is too old too soon and held together with nothing but pain; what a race.