بس عاشق آشفته، آسوده و خوش خقته

در سايه آن زلفی کو حلقه و خم دارد.

 امروز شنيديمش و باز خوانديم و ديوانه شديم دوبار:

دلبر که جان فرسود از او، کام دلم نگشود از او

نوميد نتوان بود از او، باشد که دلداری کند.

 ديوانه شدن، اينگونه، خوش است.

ای کوه ها هم آواز شويد.

داوودتان آمده است باز.

اين تن اگر کم تندی، راه دلم کم زندی

راه شدی، تا نبدی اين همه گفتار مرا

چه آرامشي، اطمينان، تعلق و رهايی.

درستش همينه.