پشت تلفن صحبتش بود که چه کسی زودتر استانبول برسد. تو يا من. گفتی نوبت توست. من پس از ماه ها احسان را می بينم. کنار تو. موبايلت ديوانه می شود ناگاه ناگاه. من هم. خمير و نانوا هم. زهر تنهايی يعنی نه من نه تو. هيج کس نيست. امروز پياده می رود.

از نصادف شبی اگر

مهتاب بيابی روی آب سرد

شبهایی بعد خواهی دانست

شب، آب سرد است.

مرا حق از می عشق آفريده است

همان عشقم اگر مرگم برسايد.

با لب دمساز خود گرجفتمی

همچو نی من گفتنيها گفتمی.

هر که او از همزبانی شد جدا

بی نوا* شد گرچه دارد صد نوا.

 من چگونه هوش دارم پيش و پس

چون نباشد نور يارم پيش و پس.

روزها گر رفت گو رو باک نيست

تو بيا* ای آنک بی تو روز* نيست.

* در اصل (بی زبان) و (بمان) و (چون تو پاک) است ولی من اينگونه شنيدم، قونيه پوزش خواهم خواست.

روزها و شب ها را که می شمرديم، ۲۳۳ تايشان را، رسيد عدد ۴۲.

سرم به بيرون پنجره خميده

کمی کج

نگاه به انتهای جاده

کی می رسی.

بارها تکرار می شود

هر بار که به ويزا سنتر زنگ می زنم.

هر بار يا تو رسيدی يا من دويدم.

Death is a joke.

در کشتن ما چه می زنی تيغ جفا

You had me at "hello"

می خواهم بدوم.

مجنون شده ام.

دست و پايم بسته است.

It shocked me when I noticed less that %5 of the attendants in the JavaOne conference were women.  Naturally this will change when you come!

او هست

زانو زنی اگر زير دوش آب سرد

به نيمه شب

در يکی از اين لحظه های گيج

Time will explain. In the moment of reunion, Time will show its regret: how it let these moments pass, moments that kept us apart. “This will pass also” they say, but Time will tell us how it wanted to freeze those moments, skip them, never letting them happen. Time is confused as are the moments we're in.